Adonai imię boga, pieczęć Kabały (Apokalipsa: w środku tron i dookoła tronu cztery zwierzęta (aniołowie rządzący światem materii). Zwierzę pierwsze podobne do lwa, zwierzę drugie podobne do wołu, zwierzę trzecie mające twarz jak gdyby ludzką i zwierzę czwarte podobne do orła w locie. Cztery zwierzęta - a każde z nich ma po 6 skrzydeł; dookoła i wewnątrz są pełne oczu (część tradycji upatruje w nich symbole 4 ewangielistów) i nie mają spoczynku mówią w dzień i w nocy: święty, święty, święty Pan Bóg Wszechmogący, który jest , i który przychodzi).

Adonis i Tamuz - są różnymi bogami wywodzącymi się od jednego, starszego bóstwa. Trudno dzis stwierdzić gdzie narodził się ów wczesny kult - w Babiloni, Kanaan czy też na terenach zamieszkałych przez wspólnotę fenickich i babilońskich semitów. Babilońskiego Tamuza utożsamiano z sumeryjskim bóstwem Dumzi, opiekunem rolnictwa, uosobieniem życia przyrody i jej siły twórczej. Kult fenickiego bóstwa wiosny Adonisa jest kontynuacją kultu Tamuza, lecz zrodził się znacznie później i na innych terytoriach.
Bóg życia nie ma imienia własnego. Występuje on pod imieniem pospolitym Damu-zi;Damu-wierny syn lub syn i małżonek - to określenie ujmujące umierającego boga w aspekcie teologicznym, podobnie jak imię Adoni-mój pan zastąpiło niewątpliwie bardziej specyficzną nazwę boga z Byblos. Eszmum z Sydonu - inny wariant imienia Adonis, jest tylko tytułem i znaczy tyle ci "imię". Wszystkie bóstwa roslinności uasabiali pierwotnie mężczyźni.
Uroczystości ku czci Tamuza odbywały się w okresie od 20 czerwca do 20 lipca, kiedy to gwiazdozbiór Syriusza wschodził, a roślinność usychała pod skwarem słońca. W innych strefach geograficznych o bardziej umiarkowanym klimacie święta te przypadały później.

W okresie narodzin chrześcijaństwa najbardziej rozpowszechnione były rytuały związane z kultem Adonisa-Attisa. Oddziaływały również najsilniej ze wszystkich kultów przejętych przez Cesarstwo Rzymskie. Naukowa analiza doktryn i praktyk wspólnych chreścijaństwu i misteriom wschodu znacznie przekracza obszar Cesarstwa i sięga zhelenizowanego wschodu. To właśnie w religiach wschodu szukać należy klucza do rozwiązania wielu spraw. Nie należy przy tym zapominać, że religie te rozpowszechniły przedchrześcijańskie i współczesne cheścijaństwu doktryny, które potem wraz z religią cheścijańską zdobyły sobie z chwilą upadku starożytnego swiata powszechny autorytet. Nauki głoszone przez kapłanów wschodu przygotowały, wbrew ich woli grunt pod tryumf kościoła. Ale nowa wiara, z chwilą kiedy wykozystała poparcie Cesarstwa Rzymskiego w okresie organizacji - zaczęła odgrywać rolę decydującą. I choć pierwotnie związane ze wscodem, chreścijaństwo stało się w niedługim czasie religią zachodu. Jednocześnie elementy misteriów zawarte w tej nowej religi zaczęto traktować z niechęcią, a pokrewieństwo z religiami przedchrześcijańskimi pomijano lub wręcz mu zaprzeczano. Tam, gdzie podobieństwa między tymi kultami były zbyt jaskrawe, by je wykluczyć lub im zaprzeczyć - zaczęto je butnie przypisywać inwencji samego szatana, który podstepnym sposobem chce złowić w swe sidła nieroztropne dusze. Chrześcijaństwo zostało pieczołowicie wymuskane, nadano mu odpowiedni kształt i wtłoczono w ortodoksyjne ramy, wszystko zaś to, czego w trakcie tego drastycznego procesu nie udało się dostroić do diapazonu teologii chrześcijańskiej obłożono anatemą.

Adya Ganti w mitologii Jorubów bóstwo i wielki czarownik, opiekunem kultu był dziadek Szango bóg-cywilizator, nauczył ludzi odlewnictwa z brązu.

Abrakadabra pochodzi z hebrajskiego zdania "abreq ad hábra" (nieś promień swój ku smierci). Umieszczane na sredniowiecznych amuletach w formie trójkąta rónobocznego. Słowo łączone z Abraxasem.

AKIA (Aieth kadai ieolam Adonai) Pan jest wielki przez całą wieczność

Anima Mundi Pojawia się w magiczno-filozoficznej koncepcji Ficina, opierającej się na teorii "ducha" (spirytus), który był wszechprzenikającym eterem przenoszącym boskie wpływy. Z jednej strony stanowił medium, poprzez które działały siły magiczne, z drugiej - mechanizm rządzenia światem przez Boga, a raczej jego żeński przejaw Anima Mundi. Człowiek jest w stanie zarówno odbierać jak i oddziaływać na ducha, jest z nim bowiem w bezposrednim kontakcie poprzez swą nieśmiertelną duszę. Oddziaływanie może się odbywać za pomocą rytuału (na wzór misteriów orfickich), lub też poprzez tworzenie talizmanicznych wyobrażeń. Zawierających symbole posiadające głębokie znaczenie i moc oddziaływania, bowiem kondensowały w sobie wpływy ze sfery ducha i ucieleśniały idee (w sensie platońskim), do których się odwoływały.

Archeusz (grec. arche=początek, punkt wyjścia, przyczyna, zasada) - pojęcie wprowadzone do alchemii przez Paracelsusa; był to "alchemik Natury" albo "alchemik świata" identyfikowany z "duchem świata" (spirytus mundi). W tym ujęciu Archeusz stanowi kierowniczą siłę tkwiącą w czterech żywiołach i jest jak gdyby architektem ewoluującej materii. Sędziwój nazywa go "sługą przyrody" (Archaeus, Nature servus) i umiejscawia go w środku Ziemi. "Ty masz w swym ciele anatomię całego świata. Za firmament masz piątą esencję czterech żywołów, nasienie wyciągnięte z chaosu do macicy i jeszcze głębiej wchłonięte w skórę. Masz najczystszą krew zamiast ognia, w której na miejscu duszy znajduje się duch życiowy. W miejscu ziemi masz serce, gdzie bez przerwy działa ogień środkowy i utrzymuje ów mechanizm małego świata w jego istocie. Masz biegun północny tam, gdzie usta, a w miejsce bieguna południowego masz brzuch. Wszystkie twoje członki odpowiadają niebiańskim".

Abraxas w mitologii irańskiej bóstwo identyfikowane z Mitrą, pośredniczy międzyArymanem a Ormuzdem; wg. gnostyków Istota Najwyższa rzadząca 365 duchami albo emanacjami prynależnymi poszczególnym dniom roku, Bóstwo przedstawiane jako istota fantastyczna półczłowiek-półzwierzę; słowo kabalistyczne ryte na metalach i kamieniach szlachetnych noszonych jako talizmany.

Adam Kadmon kabalistyczny duch powszechny wszystkich istot żywych. Ostatni człowiek i bliźniak Adama Pierszego Człowieka. Stworzeni w jednej postaci. oddzielili się po spożyciu owocu z Drzewa Wiadomości Dobrego i Złego.

Apophasis Szymona Maga (gnostycki wykład na temat struktury nieba) Ponad wszystkim Szymin umieszcza Boga Wieczystego i Nieskończonego, niewysłowionego jak ogień pierwotny, ogień pożerający, o którym mówi Mojrzesz: Bóg jest tym, który trwa, trwał i będzie trwał (o estos, stas, stesomenos). Nieporuszona stałość, nieodmienność boga, to podwójny ogień, którego jedna strona jest widzialna, druga niewidzialna. Z pierwszej zasady wychodzi sześć korzeni lub potęg tworząc pary:
Nous - Epinoia (Rozum - Myśl)
Phone - Onoma (Głos - Imię)
Logismos - Enthymesis (Racja - Refleksja)
Tym sześciu eonom świata duchowego odpowiadają w świecie materialnym trzy inne pary:
Ouranos - Gé (Niebo - Ziemia)
Helios - Selene (Słońce - Księżyc)
Aer - Hydor (Powietrze - Woda)
Poza tymi sześcioma eonami istnieje "siódma potęga" - Demiurg. Duch ten zawiera w sobie wszystko - obraz pochodzący od formy nieskazitelnej, która sama zarządza wszystkim. Demiurg ten nie jest zły. Szymon potępia podrzędne anioły odpowiedzialne za uwięzienie duszy w ciele.